คำตอบจากคนน้อยใจ

 

 

 

 

 

 

น้อยใจ

 

 

อาการนี้มันเกิดขึ้นกับผมตั้งแต่เมื่อไหร่ ???

 

 

มันคงเกิดขึ้นมาในใจผมนานแล้ว ......

 

 

แต่มันเพิ่งมาแสดงตัวให้ผมได้รู้จักเป็นอย่างดีก็ตอนนี้เอง

 

 

ตอนที่เขาคนนั้น เลือกงาน  เลือกที่จะไป  โดยทิ้งผมไว้เพียงคนเดียว

 

 

ในขณะตัวผมร้องขอและทำทุกอย่างให้เขาเห็นความสำคัญของผม

 

 

แต่เขากลับเลือกงาน ทั้งที่มีคนอื่นสามารถทำแทนได้

 

 

เพียงแต่เขาเอ่ยปากว่า "ไม่สบาย"  , "ไม่อยากไป" หรือเหตุผลอะไรก็ได้ที่จะทำให้เขาไม่ได้ไป

 

 

แต่นี่เปล่าเลย เขากลับรับคำว่าจะไป

 

 

ทั้งๆที่ร่างกายของเขาเองก็ยังไม่ค่อยสบายดีเท่าไหร่และผมคำขอร้องของผมก็เปล่าประโยชน์

 

 

 

 

แต่ตั้งผมเริ่มรู้จักและตัดสินใจอย่างแน่วแน่เด็ดขาดแล้วว่าจะต้องให้เขามาใช้ชีวิตร่วมกับผมให้ได้

ผมเริ่มรู้ได้ตั้งแต่นาทีนั้นเลยว่า ผมต้องเจออะไรอีกเยอะ กว่ามันจะเป็นดังที่ผมหวังไว้

แต่ผมก็บอกกับตัวเองว่า จะไม่หวั่นไหว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ต้องทำให้ได้

เพราะอะไรนะหรือ

 

 

 

เพราะ

 

 

 

 

 

 

รักไง

 

 

 

ใช่

 

เพราะรักคำเดียวเลย

 

ดูเหมือนเป็นเหตุผลง่ายๆ

แต่มันไม่ง่ายเลย และมันจะยิ่งใหญ่อย่างมีคุณค่าเสมอสำหรับคนเข้าใจในรัก

 

 

พอมาวันนี้ผมกลับทนมันไม่ได้ขึ้นมากับอาการน้อยใจ

 

 

ทั้งที่ก่อนหน้าผมจะได้มาใช้ชีวิตร่วมกับพี่เขา

ผมโดนเจ้าความน้อยใจมันเล่นงานสารพัดรูปแบบ

บางทีมันมากับการที่โดนพี่เขาทำใส่ ทำประชด พูดจาว่ากล่าวผม

บางทีมันก็มาจากตัวผมเองที่คิดว่า ผมไม่น่าเกิดมาช้าอย่างนี้ ซ้ำร้ายยังไม่พอ ผมไม่น่ามาเป็นลูกศิษย์ของพี่เขาด้วย

 

 

 

แต่ตอนนั้นผมยังมีผู้ช่วยคนสำคัญคือ "ความหวังและกำลังใจ" เลยทำให้ผมผ่านมาได้แล้วทำให้ผมได้ใช้ชีวิตร่วมกับพี่เขา

 

 

 

ถึงแม้ตอนที่มาอยู่กันแล้ว เจ้าความน้อยใจ มันยังตามมาเล่นงานผมไม่เลิก

มันชอบมาปั่นหัวผมเล่น เห็นเป็นเรื่องสนุก

มันชอบให้ผมคิดว่า

 

 

ทำไมพี่กอล์ฟ ไม่ยอมให้ผมจับมือเวลาไปไหนมาไหน

ทำไมพี่กอล์ฟถึงไม่ค่อยพูดเพราะๆหวานๆกับผมบ้าง

ทำไมพี่กอล์ฟถึงชอบว่าผมเป็นเด็กอยู่เรื่อย

ทำไมพี่กอล์ฟถึงไม่ยอมให้ผมแนะนำกับคนอื่นในฐานะคนรัก

ทำไม   ทำไม ....   และ....ทำไม ?????

 

 

นั่นแหละคำถามที่เจ้าความน้อยใจมันเอามายั่วยวนผม

ทำให้ผมเกิดอาการน้อยใจ

 

 

 

จนล่าสุดนี้มันบอกว่าพี่เขาเห็นงานสำคัญกว่าวันเกิดของผม

(หรือบางทีอาจจะเห็นงานสำคัญกว่าผมไปแล้วก็ได้)

 

หลายคนอาจมองว่าแค่เรื่องวันเกิดมันธรรมดามากๆ

ใช่ มันธรรมดามากๆ ผมไม่เถียงหรือโต้แย้งอะไร

มันธรรมดาสำหรับคนที่ธรรมดาไง

แต่สำหรับผม

มันเป็นวันเกิดครบรอบยี่สิบปีของผมในฐานะคู่หมั้นของเขา

มันเป็นวันเกิดครั้งแรกของสองเราในฐานะที่เปลี่ยนแปลงไป

เหตุผลแค่นี้ไม่พอเหรอ ที่จะทำให้มันไม่ธรรมดา

 

 

ผมเตรียมทุกอย่างไว้สำหรับวันเกิดของผมที่จะมาถึง

ผมสั่งแม่บ้านให้เตรียมของใส่บาตรให้ผม เพราะตอนเช้าผมจะชวนพี่ไปตักบาตร

ผมสั่งพวงมาลัยจากร้านดอกไม้ไว้กราบรูปคุณแม่ของผมพร้อมกับพี่หลังใส่บาตรเสร็จ

แล้วค่อยโทรไปขอพรจากอาป๊าที่อยู่กรุงเทพกับอาแหมะที่ไปจีน

หลังจากนั้นผมจะไปเรียน หลังเลิกเรียน ผมจะพาพี่ไปหาน้องเก่ง ผมจะเอาเงินเก็บของผมไปมอบเป็นการศึกษาให้น้องเขา (ผมยังคิดเลยว่าถ้าเป็นไปได้ ผมจะขอเป็นคนอุปถัมภ์น้องเก่งเอง ไว้ผมเรียนจบ มีงานทำ ได้แต่งงานกับพี่ ผมจะขอน้องเก่งมาเป็นบุตรบุญธรรม)

ผมยังจองร้านอาหารแถวๆริมบึงเพื่อให้สองเราได้ไปนั่งทานมื้อเย็นในบรรยากาศที่ดีๆ

ทั้งหมดนี้ มันคงเป็นเพียงแค่ผมคิดไป และได้ทำอยู่คนเดียว

 

 

ตอนนี้ผมยอมรับเจ้าความน้อยใจเข้ามาเป็นเพื่อนของผมแล้ว

มันทำให้ผมคิดว่า "ผมรักพี่มากไปจนเกินความพอดีหรือเปล่า" , "พี่เห็นความรักของผมบ้างไหม" , "พี่ยังมีหัวใจรับรู้ความรู้สึกของผมหรือเปล่า"

 

 

ผมได้แต่ให้คำตอบมันไปว่า "ทำยังไงได้ล่ะ ก็คนมันรักไปแล้ว เราคงได้แต่ทำหน้าที่รักต่อไป ถึงแม้เขาอาจจะรับรู้ความรักของเราน้อยลง ๆ ๆ จนหมดไป หรือไม่สามารถรับรู้ได้เลย แต่เราก็ยังคงจะรักอยู่อย่างนั้นและคงต้องรักตลอดไป (ถึงแม้มันจะแอบน้อยใจบ้างก็เถอะ)"

 

 

 

 

ปอลอ ป่อล่อ ป้อล้อ ป๊อล๊อ ป๋อล๋อ พี่อ่านแล้วก็อย่าคิดอารายมากเลยนะคั๊บ มันก็แค่มุมหนึ่ง...ของคนน้อยใจ

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ช่วงเวลาที่ดี..แค่ไม่กี่ว้น
แต่ความผูกพันมันทำให้ชั้นได้รู้

*รอ...อยากจะขอเวลาให้หยุด
แปรเปลี่ยนความทุกข์เป็นการแบ่งปัน
หากจากกันวันนี้ขอให้เธอจดจำเอาไว้
วันหนึ่งเราจะ....พบกัลล์