คิดถึงจนเหงา

 

เคยมีหลายคำกล่าวที่พูดถึงเกี่ยวกับความคิดถึง วันเวลาที่รอคอย และความเหงา

ในตอนนั้นที่ผมได้อ่าน รู้สึกว่ามันเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

แต่แล้วจนมาวันหนึ่ง วันที่ผมได้มาเป็นผู้รอคอยกาลเวลานั้น กาลเวลาของการกลับมาของใครบางคน

ใครบางคนที่ผมรักของผมมาก ผมก็ได้ชัดประจักษ์แจ้งว่ามันเป็นอะไรที่ไม่ธรรมดาเลย

 

 

 

ตอนเช้า ผมตื่นขึ้นมา มองไปรอบๆตัว

ผมไม่เห็นคนที่เคยนอนข้างตัวผม (แม้ยังจะได้กลิ่นหอมของเขาคนนั้นจางๆอยู่ตามที่เขาเคยนอนก็ตาม)

ใจของผมมันหวิวๆพิลึกชอบกล แล้วมันก็คงเป็นอย่างนี้ไปอีกอย่างน้อยเก้าครั้งที่ผมต้องตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นเขาคนนั้น

 

 

ผมเดินไปอาบน้ำ หยดน้ำที่ร่วงหล่นมาเป็นสายจากฝักบัวช่วยชำระล้างร่างกายให้สดชื่นขึ้น

แต่จิตใจผมยังคงเหงาและว้าเหว่เหมือนเดิม  อาจเป็นเพราะผมยังคิดถึงเขาคนนั้นอยู่

ทั้งๆที่พยายามปลอบใจตัวเองว่าอีกแค่ไม่กี่วัน เดี๋ยวพี่กอล์ฟก็กลับมา มาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม

 

 

 

มันเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับใครบางคน หรือใครหลายคนที่มีช่วงเวลารอคอยคิดถึงคนที่เรารัก

สำหรับผม มันช่างไม่ธรรมดาเอามากๆเสียเลย

ตลอดเวลาเกือบสามปีที่เรามาอยู่ด้วยกัน ไม่มีครั้งไหนเลยที่เราจะต้องอยู่ห่างไกลนานขนาดนี้

อย่างมากก็ไม่เกินสามวัน (มีบ้างทีพี่กอล์ฟขอกลับบ้านไปหาแม่แล้วผมติดเรียน หรือผมมีความจำเป็นที่ต้องไปค้างที่หอเพื่อนหรือไปค่าย ทำให้เราต้องแยกจากกันบ้าง)

 

 

แต่นี่มันตั้งสิบวัน

 

สิบวันแห่งความคิดถึง

 

สิบวันแห่งการรอคอย

 

สิบวันแห่งความเหงา

 

สิบวันที่ผมจะได้ใช้พิสูจน์ตัวเองว่าผมรักพี่เขามากเพียงไหน

 

 

ถึงแม้ไม่ได้อยู่ใกล้กัน ไม่ได้เห็นหน้ากัน (ไม่ได้มีอะไรกันด้วย)

แต่ความรักที่ผมมีให้พี่เขาก็ไม่ได้ลดน้อยลงไปเลย

มันตรงกันข้าม กลับทวีคูณมากขึ้นตามจำนวนวันที่เราห่างกัน

 

 

ผมเฝ้าถามตัวเองว่า "จะคิดถึงอะไรกันนักหนา"

แต่เชื่อไหมครับ

ผมหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลย

รู้แต่ว่ายิ่งคิดหาคำตอบ   มันยิ่งคิดถึงมากขึ้นด้วย

 

 

ผมนั่งอยู่ในห้องมองไปรอบๆ

ภาพทุกภาพที่ผมเห็น มันจะต้องมีภาพของพี่กอล์ฟผู้เป็นที่รักของผมแทรกขึ้นมาทุกครั้ง

ให้ตายซิ ทำไมมันต้องเป็นอย่างนี้ด้วย

หรือผมจะเป็นโรคประสาทหลอน(เพราะความคิดถึง)ไปเสียแล้ว

 

 

ออกจากห้องน้ำมา

ทุกครั้งบนเตียงนอนจะต้องเรียบเหมือนไม่เคยมีคนนอนมาก่อน (ถึงแม้ว่าเมื่อคืนและเช้ามืด เตียงนี้จะเป็นสนามรักของผมกับพี่กอล์ฟมาก่อน พี่กอล์ฟก็จะเปลี่ยนผ้าปูที่นอนและจัดให้เข้าที่อย่างเรียบร้อยทุกครั้งก่อนที่ผมจะอาบน้ำเสร็จ) และจะต้องมีชุดเสื้อผ้าของผมที่พี่กอล์ฟจัดเตรียมไว้ให้

แต่นี่ .............................................

 

เตียงยังยับยู่ยี่เหมือนเดิม แล้วก็ไม่มีเสื้อผ้าของผมมาวางไว้ด้วย

ครั้งนี้มันทำให้ผมได้รู้ว่าการที่คนรักเลือกอะไรให้เราใส่ เราก็จะพอใจใส่โดยไม่เรื่องมากแม้แต่นิดเดียว

แต่พอมาเลือกใส่เอง มันกลับดูติดๆเขินๆ โน่นก็ไม่เข้า นี่ก็ไม่เหมาะ นั่นก็ไม่ดีไปซะทุกอย่าง

และผมยังรู้อีกอย่างว่าการที่จะปูผ้าคุลมเตียงที่ใหญ่ให้มันเรียบแบบไม่มีที่ติได้ ต้องค่อยๆดึงทีละมุมและค่อนข้างใช้เวลามากสำหรับผม (ผมเห็นพี่กอล์ฟทำแป๊บเดียวเอง เก่งจัง แฟนผมเนี๊ยะ)

 

 

 

เข้ามาหาอะไรทานในห้องครัว ปกติต้องเห็นพี่กอล์ฟในชุดผ้ากันเปื้อนลายโดราเอม่อนถือทัพพี

พี่เขาจะสาละวนจัดโน่น เตรียมนี่ไว้บนโต๊ะอย่างมากมากน่าทาน

แต่นี่ไม่มี ..............................

 

ผมต้องนั่งทานคนเดียว ไม่มีพี่กอล์ฟมาคอยบ่นเรื่องอาหารการกินของผมให้ฟัง

เชื่อไหมว่ามันทำให้ผมเจริญอาหารได้ดีเลยล่ะ ถ้าได้ยินเสียงพี่กอล์ฟบ่นระหว่างทานอาหาร

 

 

 

ผมมานั่งดูโทรทัศน์ เปิดดูไปเรื่อย รายการไหนขึ้นมาผมก็คิดถึงแต่พี่กอล์ฟ

จำได้ว่ารายการนี้เป็นรายการโปรดของพี่กอล์ฟ

แต่นี่พี่กอล์ฟไม่อยู่ ..................

 

ถ้าพี่กอล์ฟอยู่ต้องนั่งดู แล้วชวนผมคุยเกี่ยวกับรายการที่ดูแน่ๆ

แต่ผมคนที่ไม่ค่อยสนใจดูรายการโทรทัศน์ก็จะนอนหนุนตักพี่กอล์ฟแล้วทำเออออห่อหมกไปเพื่อทำทีว่าสนใจและเห็นด้วยกับสิ่งที่พี่กอล์ฟสนใจ

(ปกติผมไม่ค่อยชอบดูโทรทัศน์ ยกเว้นข่าว สารคดี หนังบางเรื่องและการ์ตูน ตรงกันข้ามกับพี่กอล์ฟที่ชอบดู โดยเฉพาะละครหลังข่าว กับพวกหนังทางช่องเคเบิ้ลเรียกว่าดูดะเลยก็ว่าได้ ผมยังจำได้ตอนมาอยู่ด้วยกันใหม่ๆ เราเกือบทะเลาะกันเรื่องดูละคร(น้ำเน่า)หลังข่าว)

 

 

 

ผมทนความคิดถึงที่มันเริ่มก่อตัวขึ้นมาจนเป็นความเหงาไม่ไหว

ผมเลยตัดสินใจจะออกไปเดินข้างนอก

ก่อนปิดประตูห้องออกไป

ภาพและเสียงของพี่กอล์ฟก็ขึ้นมาในหัวของผม

"โก๋อย่าลืมปิดไฟ ล็อคประตูให้เรียบร้อยนะ" นี่คือประโยคประจำที่พี่กอล์ฟจะบอกเมื่อเราจะออกไปข้างนอกพร้อมกัน

 

 

 

ผมเดินลงมาถึงลานจอดรถ

ผมมองเห็นเจ้าอ้อนมันจอดนิ่งอยู่ข้างเจ้าเข้มของผม มองแล้วก็ทำให้คิดถึงเจ้าของจังเลย

(เจ้าอ้อนชื่อรถพี่กอล์ฟครับ ของผมชื่อเจ้าเข้ม คือพี่รถกอล์ฟเป็นเกียร์ออโต้เครื่องจะเบามาก ขับไปใกล้พวกรถใหญ่ทีไรเหมือนโดนดูดทุกที แล้วมันก็ชอบมีปัญหาทุกทีที่ผมขับ ต้องลงไปดูแล้วพูดดีๆด้วยกับเครื่องยนต์แล้วมันก็จะสตาร์ทติด ผมเลยว่ามันขี้อ้อน ส่วนเจ้าเข้มของผม พี่กอล์ฟตั้งให้ครับ บอกว่ารถผมสีดำแล้วก็เป็นรถแต่ง พวงมาลัยก็แข็งขับยาก เลยตั้งชื่อว่าไอ้เข้ม)

 

 

ผมขึ้นไปนั่งบนรถของผม ภาพและเสียงของพี่กอล์ฟก็ปรากฏขึ้นมาอีก

"จะไปไหนวางแผนเส้นทางหรือยัง จะได้ประหยัดน้ำมันแล้วไม่เสียเวลา"นั่นเป็นอีกประโยคที่พี่กอล์ฟจะถามเสมอเมื่อขึ้นมานั่งบนรถได้ พี่กอล์ฟจะเป็นที่วางแผนเรื่องเส้นทางได้เก่งมา ถ้าวันไหนเราต้องไปข้างนอกกันหลายที ถ้าให้พี่กอล์ฟวางแผนจะขับแบบ One way รวดเดียวจบจนมาถึงห้อง ไม่มีย้อนไปย้อนมาให้เสียเวลาเลย

แล้วนี่พี่กอล์ฟไม่อยู่ ใครจะมาวางแผนให้ผมกันละนี่

คิดแล้วผมก็ยังไม่รู้เลยว่าจะไป จะวางแผนได้ยังไงกัน

ทำไมชีวิตผมที่ขาดพี่กอล์ฟมันดูยุ่งยากขนาดนี้

 

 

 

ใช่ซิ.....ที่มันยุ่งยากขนาดนี้เป็นเพราะว่า

ผมไม่ได้เอาหัวใจมาด้วย เลยไม่ได้เอาใจใส่ในการทำสิ่งต่างๆอย่างที่เคยเป็น

ก็ใจผมมันคิดถึงแต่พี่กอล์ฟอยู่นี่ครับ

ถ้าจะพูดให้ถูก ผมว่าต้องเป็นเพราะ

"พี่กอล์ฟเป็นหัวใจของผม เมื่อพี่กอล์ฟไม่อยู่ ก็เหมือนหัวใจผมไม่อยู่ด้วยมากกว่า"

 

 

 

แล้วเมื่อไหร่หัวใจของผมจะกลับมาเติมเต็มความรัก ความอบอุ่น

ให้ผมหายเหงา หายคิดถึงซักที

เพราะเดียวนี้ไม่ว่าผมจะหลับหรือตื่นก็มีแต่ "พี่กอล์ฟ"

นอนก็นอนไม่ค่อยหลับ เพราะคิดถึงพี่กอล์ฟ ไม่มีคนมาซบอกเวลานอนมันหนาวจริงๆเลย

เผลอนอนหลับไปก็ยังฝันถึง ตื่นขึ้นมามันเหงากว่าเดิมที่อยู่ในความฝันซะอีก

 

 

 

นี่แหละครับ ความคิดถึงที่มันกลายมาเป็นความเหงา

ความเหงาที่มันค่อยๆกัดกินใจของผมไปทีละนิด

ผมไม่รู้ว่าความคิดถึงและความเหงา มันจะกัดกินใจของผมไปจนผมทนไม่ไหวต้องบินไปหาพี่กอล์ฟผู้เป็นที่รักสุดหัวใจของผมหรือเปล่า

ผมไม่อยากทำอย่างนั้น เพราะพี่บอกไว้ให้ผมฝึกความอดทน(แล้วก็ไม่อยากให้ผมขาดเรียน ผมรู้ดี)

เพื่อวันใดวันหนึ่งเราต้องไกลกันกว่านี้ นานกว่านี้ หรือเราต้องจากกัน เราจะได้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้

ผมไม่รู้อนาคตหรอกนะครับ แต่ผมยืนยันได้ว่ามันจะต้องไม่มีวันนั้นแน่

ตราบใดที่พี่ยังรัก เชื่อมันและไว้ใจในตัวผม

สำหรับผมไม่มีวันไหนเลย ที่ลมหายใจเข้าและออกของผม จะไม่มีความรู้สึกที่ว่าไม่รักพี่กอล์ฟ

มันมีแต่รัก รักมาก รักมากที่สุด และจะรักอย่างนี้ตลอดไป

 

 

 

สำหรับตอนนี้ผมคงได้แต่คิดถึงแล้วก็คิดถึงมากและก็คิดถึงที่สุด

หวังว่าความคิดถึงของผมคงข้ามน้ำข้ามทะเลไปถึงพี่กอล์ฟบ้างนะครับ

ผมไม่หวังให้พี่กอล์ฟคิดถึงผมกลับคืน (กลัวพี่กอล์ฟเจ็บปวดทรมานเหมือนผมที่ต้องทนเหงาเพราะความคิดถึง อยากให้พี่กอล์ฟสนุกกับงาน ได้เปิดหูเปิดตากับสิ่งใหม่ๆที่เข้ามา)

ขอให้ผมเป็นฝ่ายเหงาและนั่งคิดถึงพี่กอล์ฟอย่างนี้อย่างเดียวดีกว่า.......................ก็พอใจแล้ว

 

 

 

 

 

 

ปอลอ ป่อล่อ ป้อล้อ ป๊อล๊อ ป๋อล๋อ  อยากให้ทุกคนที่เข้ามาอ่าน ช่วยคลิกไปดูที่ลิ้งค์ที่ชื่อว่า ช่อคูณสีฟ้าด้วยคั๊บ พอดีพี่ที่รู้จักกัน(กับพี่กอล์ฟ ที่จริงก็กับผมด้วยแหละ)เขาทำเรียนโทอ่ะคับ ช่วยๆกันหน่อยนะคั๊บ 

Comment

Comment:

Tweet

#18 By (27.55.195.176|27.55.195.176) on 2015-07-25 08:20

สู้ๆพี่น้องจากเด็กโก-ลก

#17 By (124.157.235.216) on 2010-03-05 13:15

เฮ้อ ~~



อ่านละน้ำตานอง
ความเหงามันอันตรายอย่างงี้นี่เองเน๊อะ
บางทีอารมณ์ที่หน้ากลัวที่สุด
ที่มนุษย์คนนึงพึงจะมีได้ คงจะเป็นอารมณ์เหงา
อารมณ์นี้ล่ะมั้ง ...



โก๋ สู้ๆ นายแน่เสมอ

#16 By ไอคล้าว (58.9.125.231) on 2009-01-27 00:17

สู้ๆนะครับ พี่โก๋

#15 By ment (114.128.178.249) on 2009-01-24 23:00

โก๋คร้าบ ...

อารมณ์ความรู้สึกขอพี่เองก็ไม่ต่างจากโก๋เท่าไหร่หรอกนะครับ big smile

ไปที่โน้นพี่ก็คิดถึงโก๋เหมือนกัน คิดว่าป่านนี้โก๋จะกินข้าวหรือยัง ทำอะไรอยู่นะopen-mounthed smile

ทั้งๆที่ที่โน่นมีคนหน้าตาดีเป็นที่ถูกใจของพี่อยู่มาก แต่พี่ก็คิดถึงโก๋คนเดียว

รักโก๋จังคร้าบบบconfused smile big smile

#14 By ครูกอล์ฟเองคร้าบ (115.67.167.13) on 2009-01-21 09:38

ยังมีใครอีกหลายคนที่เป็นอย่างนี้นะคะ
question แต่เวลาจะเป็นเครื่องพิสูตรความรักที่ดีคะbig smile

#13 By kimyongaelove on 2009-01-20 16:46

ความคิดถึง เป็นสิ่งสูงค่าที่สุดสำหรับความรัก
เอาทนนะครับ สู้ๆๆๆๆๆ อ่านของโก๋ก็คิดถึงเด็กน้องคนนึงจัก อิอิ


ปล.ขอบคุณมากๆๆๆๆนะครับ สำหรับลิ้งค์

สำหรับคำขอบคุณครับ >>>>> Hot! Hot!

#12 By ช่อคูณสีฟ้า on 2009-01-13 23:17

อดทนนะโก๋ สู้ๆ

#11 By WOON-Y (119.42.67.14) on 2009-01-13 18:55

อ่านแล้วแอบน้ำตาคลอ น้องโก๋อดทนไว้นะ เดี๋ยวคุณครูกอล์ฟก็กลับมาหาน้องโก๋แย้ว

#10 By Lunaziel (118.174.147.65) on 2009-01-13 01:25

..อ่านแล้วก็นะรู้เลยว่ารักมาก..คิดถึงมาก...
..แต่ยังไงน้องโก๋ ก็ยังรู้ถึงวันที่น้องกอล์ฟจะกลับมานะเพราะไม่ได้หายไปไหน แค่ห่างกันเท่านั้น...

..น้องโก๋นี่ไปเป็นนักเขียนได้แล้วนะใช้คำพูด ภาษาได้สละสลวยดี นี่น้องกอล์ฟมาอ่านต้องปลื้มแหงๆๆสุดที่รักคิดถึง และรักมากมายขนาดนี้ ทุกคำพูดมันกลั่นออกมาจากใจ และความรู้สึกรัก และ คิดถึง จริงๆๆ...

..อ่านตอนนี้ได้รู้ถึงความมีระเบียบ การเอาใจใส่ดูแล
การเป็นคนละเอียดในทุกๆๆเรื่องของน้องกอล์ฟที่มีต่อทุกๆๆอย่างรวมถึงน้องโก๋ด้วยเนอะ น่ารักจังดูแลทุกอย่างเลย โชคดีเนอะน้องโก๋ได้น้องกอล์ฟมาดูแลเนี่ย อ่านแล้วอบอุ่นจัง การจากกันบ้างมันก็ดีนะน้องโก๋จะได้รู้ว่าเรารักกันมากแค่ไหน น้องกอล์ฟก็คงคิดถึงน้องโก๋เหมือนกันคงไม่แตกต่างกันหรอก เหงาก็แค่ระยะนึงเท่านั้น เอาใจช่วยนะเดี๋ยวก็กลับมาเหมือนเดิมแล้วopen-mounthed smile

#9 By love nt19 (58.9.220.57) on 2009-01-12 15:05

ิ่อ่านแล้วน้ำตาจะไหล
ซึ้งมาก ความจริงเราก้อไม่ค่อยเข้าใจความเหงา ความคิดถึง อะไรมากมายหรอกนะ เพราะเรายังไม่มีความรัก และไม่อยากมีด้วย อต่ว่าพออ่านแล้ว มันช่วยให้เข้าใจความรู้สึกนี้มากขึ้นเลยทีเดียว
ยังไงก้อเป็นกำลังใจให้โก๋นะ อย่างที่พี่กอล์ฟบอกนั่นแหล่ะ เราต้องฝึกไว้ ถึงแม้ว่าวันนั้นจะไม่มีวันเป็นไปได้ก้อตาม แต่เราก้อต้องอดทนนะ
เป็นกำลังใจให้นะ

#8 By NCJung on 2009-01-12 03:38

อ่านไป เปิดเพลงคลอไป ได้ฟิวไม่ใช่เล่น

เด่วเค้าก็กลับมาแล้ว

มองย้อนกลับมาดูตัวเอง ก็คงเป้นแบบคุณนี่แหละ

โทร.ไปไม่รับ ไม่มีติดต่อมา ห่างหายไปเลย

ได้แต่คิดถึงเพียงคนเดียว ฝ่ายเดียว (มั้ง)

ไม่รู้เค้าไปมีใครใหม่รึป่าวด้วย

ว่าแล้วก็คิดถึง และ เหงาเหมือนกัน

#7 By iTualek on 2009-01-12 01:43

เดี๋ยวพี่กอล์ฟก็กลับมา...

สู้ๆนะโก๋

#6 By LIZZ (202.5.83.158) on 2009-01-12 01:28

เพราะรักคำเดียว

#5 By NIL (115.67.13.81) on 2009-01-12 01:22

พี่โก๋สู้ๆ
อ่านแล้วเหงาตามไปด้วยจริงๆ
เมเป็นกำลังใจให้นะคะ
วันเวลามันผ่านไปเร็ว
เด๋วพี่กอล์ฟก็กลับมาแล้วนะคะ

#4 By 。★゚・ K.Meii ・゚★。 on 2009-01-12 01:21

อ่านแล้วทั้งคิดถึง ทั้งเหงา ตามโก๋เลย

สู้ สู้ นะ อีกไม่กี่วันเอง

#3 By (117.47.144.37) on 2009-01-11 20:42

ความรู้สึกมากมายตรงนี้ บอกได้เป็นอย่างดีเลยว่า

ทั้งเหงา ทั้งคิดถึง รัก ถ่ายทอดออกมาหมดเลย

เราว่าครูกอล์ฟ ก็คงรู้สึกเหมือนน้องโก๋นะ

อดทนนะ เป็นกำลังใจให้ด้วยคนนะ

#2 By imageriz (58.9.198.238) on 2009-01-11 17:26

คิดถึงจนเหงาจับหัวใจ...แต่ยังไงต้องทนให้ได้นะbig smile

เป็นกำลังใจให้จ้ะdouble wink

#1 By สาวตัวกลม (58.9.141.81) on 2009-01-11 16:48