กว่าจะเขียนออกมาได้ใช้เวลานานโข  จนพี่กอล์ฟเกือบจะงอนเอาอีก หาว่าไม่ยอมใส่ใจในการเขียน ที่จริงแล้วผมอยากบอกว่าใส่ใจมากครับ อาจจะเป็นเพราะผมใส่ใจมากเกินไปด้วยซ้ำ เลยเขียนออกมาช้า กว่าจะกลั้นออกมาจากใจ เป็นถ้อยคำตัวหนังสือได้มันยากจริงๆ

 

 

 

*****     *****     *****     *****     *****

 

 

 

มีบางคนอาจจะบอกว่าในชีวิตนี้เขาไม่เคยรู้จักคำว่า "โชคดี"

แต่ผมไม่ใช่หนึ่งในนั้นแน่

ผมเริ่มรู้จักคำว่า "โชคดี" อย่างจริงจังก็เมื่อวันเปิดภาคเรียนแรกของการเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5

 

 

 

วันที่โชคดีวิ่งเข้ามาหาผมอย่างจัง

 

 

 

ทำไมนะเหรอครับ ???

 

 

 

ก็ใครจะไปคิดล่ะครับ

มีคนเป็นล้านๆคน ที่เขาอยากจะเจอกัน พบหน้ากัน

แม้ว่าพวกเขาเหล่านั้นจะต้องรอคอยเพื่อให้ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

อาจจะต้องใช้เวลานานหนึ่งวัน หนึ่งเดือน หนึ่งปี หรือตลอดทั้งชีวิตก็ตาม

โอกาสเหล่านั้นแทบจะเป็นศูนย์ แต่พวกเขาเหล่านั้นก็ยังจะคอย

คอยอย่างมีความหวังลึกๆ เพื่อได้มีโอกาสเจอใครบางคนที่อยากเจอ อยากพบหน้าอีกซักครั้ง

ก็คงเกินพอแล้ว

 

 

 

สำหรับผม วันนั้นการรอคอยได้สิ้นสุดลง

ผมได้พบคนที่ผมอยากเจอ เวลาเกือบหนึ่งปี เวลาที่รอคอยได้หมดไปจากใจผม

เพราะตอนนี้ผมได้เจอคนที่เคยเจอเมื่อหนึ่งปีก่อน

ตอนนี้เขามายืนต่อหน้าผม (และนักเรียนอีกหลายพันคนที่หน้าเสาธง)

แล้วอย่างนี้ไม่เรียกว่า โชคดีมากจนถึงมากที่สุด ก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไรดีแล้ว

 

 

 

ทั้งๆที่ตลอดเวลาเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา ผมพยายามตามหาเขาตลอด

ผมยังจำครั้งแรกที่เราเจอกันได้อย่างไม่มีวันลืมเด็ดขาด

มันเป็นตอนเย็นหลังเลิกเรียนที่ผมกับเพื่อนๆไปซ้อมเต้นบีบอยตามประสาเด็กแนวที่ลานเอนกประสงค์ของศูนย์อาหารของมหาวิทยาลัย

พวกผมเต้นกันจนเหนื่อย เหงื่อโทรมตัว แต่พวกเราสนุกกันมาก

 

 

 

 

แล้วจู่ๆก็มีคนหนึ่งๆ(ที่น่ารัก)เดินเข้ามาพร้อมกับหย่อนแบงค์ยี่สิบสีเขียวลงในกองกระเป๋าของพวกเรา แล้วก็เดินจากไป

เขาคนนั้นจะรู้ไหมว่าการที่เขาทำอย่างนั้น มันทำให้ผมเสียสมาธิการทรงตัวในการเต้นจนเกือบล้ม

ความใจดีของเขาคนนั้นมันดึงดูดสมาธิและความตั้งใจของผมออกไปจากการเต้น จนผมต้องหยุดเต้นเอาดื้อๆแล้วยืนมองตามสิ่งที่เข้ามาดึงดูดผมแทน คือเขาคนนั้น

 

 

 

เขาคนนั้น ใครกันนะ ทำไมดูใจดีขนาดนี้

เขาคนนั้นเดินไปนั่งกับเด็กผู้หญิงน่าจะอายุราวมัธยมต้นเห็นจะได้

เขาพูดคุยกัน ดูอบอุ่น น่ารักอย่างบอกไม่ถูก

 

 

 

คำถามมากกมายเกิดขึ้นมาในสมองผมทันที

 

 

เขาเป็นใครกันนะ ?

เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่ ?

ถ้าเป็นผู้หญิงก็เท่เกินไป (เหมือนทอมหล่อ)...

ถ้าเป็นผู้ชายก็น่ารักเกินไป ...

แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ?

 เป็นอะไรกับเขาคนนั้น ?

ทำไมเขาต้องเอาเงินมาให้ด้วย ? (ทั้งที่มาซ้อมเต้นหลายวันแล้วแต่ก็ไม่มีใครเคยให้เลย)

แล้ว...แล้ว...แล้ว...เราเป็นอะไรไปนี่ ถึงได้มายืนมองและถามอะไรกับตัวเองมากมายขนาดนี้

ผมรีบไล่ความคิดเหล่านั้นออกจากสมอง แล้วรีบกลับไปซ้อมเต้นกับเพื่อนต่อ

แต่ดูเหมือนความคิดเหล่านั้นมันไม่ได้มาจากสมองซะแล้ว เพราะผมไล่มันยังไงมันก็ไม่ยอมไป

แท้จริงมันเป็นคำถามที่ออกมาจากใจ คงไล่ให้มันหนีไปไม่ได้ซินะ เพราะถ้าไม่มีหัวใจผมก็คงตาย แต่ทำไมหัวใจผมต้องเรียกถามคำถามเหล่านั้นขึ้นมาด้วยล่ะ

 

 

นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เจอกับพี่เขา

ตั้งแต่นั้นมา

ผมก็พยายามที่จะไปลานเอนกประสงค์นั้นอีก

 

 

 

 

แต่

ไม่เคยเจอ.......................

 

 

 

 

ชื่อเขาก็ไม่รู้จัก

เป็นใคร

มาจากไหน

มาทำอะไร

แล้วตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน

 

 

 

ผมไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเขาเลย

มีแต่ความประทับใจ ความรู้สึกดีๆที่เกิดขึ้น

และภาพดวงหน้าที่น่ารักที่มันฝังอยู่ในหัวใจ

จนทำให้ผมต้องอยากเจอ และมาคอยตามหาอยู่อย่างนี้

 

 

 

ผมมาเฝ้าคอยแทบทุกวันหลังเลิกเรียน

แต่ก็ไม่เคยเจอเลย

จนบางครั้งผมเคยคิดแบบเด็กๆ

 

 

 

หรือว่าเขาจะเป็นเทวดาจำแลงแปลงกายมาแกล้งผมเล่น

หรือว่าเขาจะเป็นปีศาจร้ายกลายร่างมาหลอกลวงผม

ไม่ว่าเขาจะเป็นอะไร แต่ที่แน่ๆตอนนี้

เขาเป็นคนที่ผมอยากเจอ อยากเข้าไปทำความรู้จัก

อยากถามเขาว่า

ทำไม .....................................

ทำไมถึงกล้าเอาหัวใจผมไปได้ตั้งแต่แรกเจอ

แต่ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เจอแล้วถามคำถามนี้กับเขาไหม ..........

 

 

 

 

หลังจากนั้นเกือบหนึ่งปี จู่ๆเขาก็มาปรากฏตัวขึ้น(ที่หน้าเสาธงของโรงเรียนผม)ในฐานะอาจารย์ฝึกสอน

มันช่างโชคดีเหลือเกินที่ผมได้เจอกับเขาอีกครั้ง (ถึงแม้ว่าเขาจะทำตลกไปบ้างหน้าเสาธง แต่ก็ยังน่ารัก)

เวลาหนึ่งปีผ่านไป ดวงหน้าเขาคนนั้นในใจผมยังไม่เคยลืม มันติดตาตรึงใจผมอยู่ตลอด ผมจำเขาได้แน่ๆ จำได้ไม่ลืม ใช่เขาคนนั้นจริงๆด้วย

 

 

 

วันนี้ผมช่างเป็นคนที่โชคดีที่สุด

โชคดีที่หนึ่งคือได้เจอกับคนที่อยากเจอ (ทั้งที่รอคอยและตามหามานานเป็นปี)

โชคดีที่สองคือผมได้รู้จักเขามากขึ้น (รู้จักชื่อกับนามสกุล)

โชคดีที่สามคือเขาได้มาเป็นอาจารย์ฝึกสอนห้องผมด้วย(แล้วยังมาที่ปรึกษาประจำชั้นด้วย)

 

 

 

วันนั้นเหมือนโลกทั้งใบโยนความโชคดีใส่ผมคนเดียวเลยก็ว่าได้

เขาจะรู้ไหมว่าวันนั้นผมมีความสุขสุดๆอีกวันหนึ่งในชีวิตเลยทีเดียว

 

 

 

 

แล้วต่อไป ... ผมจะต้องทำยังไงต่อไปดีล่ะ

ผมรู้จักเขาแล้ว แต่เขายังไม่รู้จักผมเลย

เขาเป็นถึงอาจารย์ฝึกสอน แต่ผมแค่นักเรียนตาดำๆ

จะทำยังไงดี ...

 

 

 

 

 

           

 

Comment

Comment:

Tweet

ดีจ้า
ตอนนี้เพิ่งเริ่มอ่าน
ขอมาทักทายคุณโก๋หน่อย^^

#13 By kyoya11 (124.120.213.29) on 2010-11-28 12:11

อ้ายยยหวานนนมากกกกกกกกกกกกกกกกกก นายโก๋อ่อนโยนมากที่เขียนตอนนีอ่ะนะ ซึ้งอ่ะ

#12 By LArc~en~Ciel on 2008-12-30 17:38

ตามมาจากเล้าคับ .... อิจฉาครูพี่กอล์ฟเจงเจง ... ตามมาอ่านการเขียนของคนกวน หื่น ว่าคิดยังงัยถึงได้ผ่านความโหดร้ายของครูได้ ครึครึ

#11 By Nil (115.67.220.48) on 2008-12-18 15:55

-ขอชมว่าเขียนได้ดีค่ะ ....surprised smile

ชื่นชมในความพยายามของโก๋มาก ... แบบว่ามีหลายๆฉากเลยที่สงสารตอนที่ขอความรักจากคุณครู .... แต่สุดท้ายก็ได้รักกัน เย้!


เป็นคู่ทีน่ารักมากๆค่ะ เป็นกำลังใจให้นะ

ปล.. รออ่านตอนต่อไปอยุ่นะจ๊ะ โก๋รีบมาต่อไวๆล่ะ

#10 By WOON_Y (119.42.67.104) on 2008-11-18 18:40

"โชคดีที่สองคือผมได้รู้จักเขามากขึ้น (รู้จักชื่อกับนามสกุล)"

ชอบประโยคนี้จัง
มันอาจจะดูเป็นเรื่องเล็กน้อย
แต่สำหรับคนที่เราแอบชอบแล้ว
แต่ไม่ว่าข้อมูลอะไรที่เรารู้เกี่ยวกับตัวเค้ามากขึ้น
ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่
ก็ทำให้ดีใจได้มากมาย

พี่กอล์ฟก็หายเร็วๆนะคะcry

#9 By LIZZ on 2008-11-11 20:52

ความรักนี้แปลกนะครับ เราเดินผ่านผู้คนเป็นพันเป็นล้านคน เพื่อมาหยุดมอบหัวใจให้คนเพียงคนเดียว

พี่ทั้งสองต่างโชคดีเท่าๆกันแหละ ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ ( แต่พี่กอล์ฟอาจจะเสียเปรียบตรงที่ว่าเจ็บตัวหน่อย อิอิ )

เป็นกำลังใจให้พี่ทั้งสองเสมอ รักกันนานๆ ขอบคุณสำหรับหนังสือและการ์ดสวยๆ ครับ

ปล.พึ่งรู้ว่าพี่กอล์ฟไม่สบาย หายเร็วๆนะครับ คนของต้นก็ไม่สบายแล้วก้ไม่ยอมไปหาหมอด้วย ว่างๆพี่กอล์ฟบังคับพี่ชายพี่หน่อยนะ

#8 By ต้นไม้สีฟ้า on 2008-11-10 18:12

เชื่อได้หรือเปล่าหนอ...ที่บอกว่าคอยมาเป็นปี มาหาแทบทุกเย็น พี่ไม่เห็นเคยเจอเลย (ที่จริงพี่เปลี่ยนไปสอนพิเศษเด็กที่อื่นแทนน่ะ sad smile)

ตอนแรกที่เจอนะ ไม่อยากจะบอกเลยว่า ไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยquestion แค่เดินผ่านแล้วคิดว่าเป็นเด็กที่มาเต้นโชว์แล้วหาเงินไปทำกิจกรรมอะไรอย่างนี้เลยให้ไป confused smile

แล้ววันเปิดเทอมอ่ะ เพราะตัวเองแหละ ไม่ต้องมาว่าเค้าทำตลกเลยนะ ถ้าตัวเองไม่แซวเพื่อนเค้า เค้าก็ไม่ทำไมค์ตกหรอก

สรุปพี่ว่าพี่เองก็โชคดีมากที่ได้มาใช้ชีวิตอยู่กับโก๋
พี่ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างอีกเยอะแยะมากมาย
พี่สัญญาว่าพี่จะให้โก๋เป็นคนที่โชคดีอย่างนี้ตลอดไปคร้าบ

อ๊ะๆ เที่ยงแล้ว อย่าลืมทานข้าวนะคร้าบบ
พี่ไปหาอะไรทานก่อนดีกว่า

...ไม่อยากบอกเลยว่า ดีใจมากที่ได้อ่านบล็อค รับรองว่าจะรีบหายป่วย (ถ้าจะให้ดีไม่ต้องทำการบ้านสักเดือนสองเดือนคงหายเร็วbig smile confused smile sad smile)

#7 By คุณครู(ที่รัก)เองคร้าบ (115.67.160.197) on 2008-11-10 12:27

...บอกได้คำเดี่ยวมันเป็น..รักแรกพบ

แต่อยากรู้ว่าทำไมครูกอล์ฟถึงตกหลุมรักน้องโก๋ได้

และอยู่ด้วยกันจนถึงทุกวันนี้ รอคำตอบอยู่นะครูกอล์ฟ

ลุกไหวเมื่อไหร่มาต่อโดยด่วน น้องโก๋ก็อย่าทำโทษครู

บ่อยนักสิ ครูจะได้มีแรงมาลงเรื่องให้อ่านบ่อยๆๆ ยังไง

ดูแลกันดีๆๆนะค๊าฟ รู้สึกพักนี้ครูจะป่วยบ่อย กว่าน้องโก๋
question

#6 By love nt (58.9.218.161) on 2008-11-09 19:47

ชะแว๊บมาอ่าน Blog น้องโก๋

อิอิ ชดเชยอาราย เอิ๊กกกก จุ๊ ๆๆๆ

โ๋ก๋เขียนได้น่ารักน่ะ อ่านแล้วเข้าใจง่ายมาก เข้าถึงตัวตนได้ดีเลยนะ

อะแฮ่ม นี่ยังมะจบนี่ หุหุ มาต่อด่วนนนน

ฝากร๊ากกก ไปให้ครุกอล์ฟ ด้วยน้า อุอุอุ

#5 By Power** (124.120.29.174) on 2008-11-09 19:29

มาให้กำลังใจ
พี่กอล์ฟ พี่โก๋ค่า
เห็นแล้วก็ชอบเลยเหรอ วะว๊าวววว
ตอนนี้ ยังไม่จบใช่มั้ยค่า
มาต่อซะดีๆนะ ทวงๆ(*「+++」*)
----------
รักกันนานๆน๊าๆๆๆๆๆ

#4 By *BoBBle* on 2008-11-09 18:56

รอมาตั้งนานนนนนนนนนนนนนนนน กว่าจะได้อ่านตอนต่อไปsad smile

#3 By สาวตัวกลม (58.9.144.121) on 2008-11-09 13:24

สวัสดี คร๊าบหนุ่มโก๋ ....

วันนี้ได้โอกาส ได้มาแวเยี่ยมบ้าน ที่น่ารักของใครบางคน

อ่านเรื่องของครูกอล์ฟ กับโก๋ มาพักใหญ่แล้ว น่ารักดี

แอบลุ้นแอบหมั่นไส้ แอบขำ ที่รักของโก๋ ที่บางครั้งจะมี

อาการงอนที่ทุกคนเข้าข้างโก๋กันหมด 55

วันนี้เข้าไปอ่าน เห็นบอกว่า คุณครูไม่สบาย ฝากเป็นกำลัง

ใจให้หายป่วยเร็วน๊า

สำหรับ k@-nom_koe .... ก็สู้ๆ นะคร๊าบบบบบบ

แล้วจะมาทักทายใหม่นะ

ตอนนี้ขอไปหา กาแฟกินมั่งดีกว่าเรา .....big smile

#2 By gettawa (117.47.126.195) on 2008-11-09 12:12

วันนี้ตื่นแต่เช้า
ตื่นมาชงกาแฟ อบขนมปังให้พี่กอล์ฟทานเสร็จแล้วก็มาเขียน Blog เอาใจพี่กอล์ฟซะหน่อย confused smile


แบบว่าชดเชยเรืองเมื่อคืน sad smile