คำตอบของก้าวต่อไป

posted on 15 Mar 2009 14:56 by pa-tong-koe
 

คำตอบของก้าวต่อไป

 

 

"เวลาเป็นสิ่งสำคัญ 

ทุกย่างก้าวในชีวิตเราล้วนแต่ต้องลงทุนแลกมาด้วยเวลา"

 

นี่เองเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมไม่สามารถรอคอยให้พี่กอล์ฟกลับมาได้ อย่างที่พี่กอล์ฟได้บอกกับผม

 

"ขอจัดการเรื่องทุกอย่างให้เสร็จก่อน  แล้วจะกลับไปหา"

 

ผมไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เรื่องพวกนี้จะจบ ได้แต่ปล่อยให้เวลาผ่านไป

 

จนวันหนึ่งผมมานั่งคิดได้ว่า

 

เวลาเป็นสิ่งที่สูญเสียไปแล้วเอากลับคืนมาไม่ได้

 

ผมตัดสินใจเก็บเสื้อผ้า แล้วรีบขับรถไปตามที่หัวใจต้องการทันที

 

เสียงหัวใจที่บอกให้รีบไปหาคนรัก

 

คนรักของผมที่ชื่อพี่กอล์ฟ

 

ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ

 

ใจหนึ่งก็ทั้งห่วง ทั้งคิดถึง

 

ใจหนึ่งก็กลัวจะผิดคำสัญญา

 

 

แต่ ณ ตอนนี้

 

ผมไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

 

ถึงผมจะผิดคำพูดกับพี่ว่าจะไม่ตามไปหา

 

ตัวผมเองก็ไม่อยากสูญเสียเวลาที่เราจะอยู่ด้วยกัน

 

ทันทีที่ผมไปถึง

 

.........................................

 

................................

 

................

 

...

 

..

.

 

ทุกอย่างเป็นไปตามคาดการณ์ครับ

 

พี่กอล์ฟไล่ผมกลับทันที กระเง้ากระงอดใส่ผมด้วย (แต่ผมแอบเห็นรอยยิ้มน้อยๆกับเวลาที่พี่กอล์ฟดีใจด้วย)

 

ผมต้องยืนอ้อนที่หน้าบ้านอยู่นานหลายชั่วโมง

 

และแล้วสวรรค์ก็ส่งซุปเปอร์ฮีโร่มาช่วยผม

 

จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก

 

................

.......

....

..

.

"แม่ของพี่กอล์ฟ"

 

เพียงแค่คำพูดสองสามประโยคของแม่พี่กอล์ฟ แต่กลับมีผลกับผมและพี่กอล์ฟอย่างมากมาย

 

"นี่กอล์ฟ เอ็งไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ ไอ้หนุ่มนั่นมันมาง้อแล้วก็รีบๆกลับไปกับมันซะ

ทำมาเล่นตัวเป็นเด็กๆไปได้ ตกลงที่จะอยู่ด้วยกันแล้วก็หัดทำตัวให้มันดีๆซะบ้าง

ทั้งสองคนนั่นแหละ ถ้าขาดใครไปแล้วจะรู้สึก"

 

เพียงคำพูดแค่นี้

 

ทำให้พี่กอล์ฟถึงกลับน้ำตาปริ่ม ผมเองยังเฉยๆอยู่เลย

(อาจเป็นเพราะพี่กอล์ฟยังอยู่ในอยู่อ่อนไหวก็เป็นได้ แล้วแม่พี่กอล์ฟเองก็คงเข้าใจผมกับพี่กอล์ฟทะเลาะ)

 

 

ผมเห็นน้ำตาพี่กอล์ฟ ใจผมเองก็หวั่นไหว

แต่ก็กล้าที่จะเดินเข้าไปในบ้าน เข้าไปหาพี่กอล์ฟ

แล้วโอบกอดต่อหน้าแม่ทันที

พร้อมกับกระซิบบอกพี่กอล์ฟเบาๆว่า

 

"ผมรักพี่นะครับ ต่อไปนี้เราจะก้าวไปพร้อมกัน"

 

คำตอบที่ได้กลับมาจากพี่กอล์ฟคือ

 

ตุ๊บๆ เสียงกำปั้นของพี่กอล์ฟทุบที่ต้นแขนผมเบาๆ

 

"มากอดอะไรตรงนี้ อายแม่"

 

แล้วก็ตามมาด้วยเสียงคุณแม่ซุปเปอร์ฮีโร่ของผม

 

"กลางวันแสกๆ เดี๋ยวก็ฟ้าผ่า ทำอะไรก็ดูกาลเทศะหน่อย คนนั่งอยู่เต็มร้าน"

 

 

 

ตอนนี้ผมอยู่กับพี่กอล์ฟคนที่ผมรักสุดหัวใจ

 

ผมใช้เวลาทั้งหมดต่อจากนี้ไปเคียงข้างกัน

 

ก้าวไปด้วยกัน  เดินไปด้วยกัน

 

ผมหรือพี่กอล์ฟ ไม่รู้หรอกว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง

 

แต่ที่รู้ๆ เราสองคน

 

จะอยู่ด้วยกันตลอดไปจนตราบนานเท่านาน

(พร้อมกับเพื่อน พี่น้องที่ต้องการจะเดินก้าวต่อไปกับเรา)

 

 

 

 

ปอลอ  ป่อล่อ  ป้อล้อ  ป๊อล๊อ  ป๋อล๋อ   ตอนนี้ผมอยู่ที่บ้านพี่กอล์ฟแล้วคั๊บ มาตั้งแต่เมื่อวาน ตอนนี้ผมกำลังวางแผนจะชวนพี่กอล์ฟไปพักร้อนยาวๆคั๊บ (ม่ายรู้พี่กอล์ฟจะยอมไปป่ะ สงสัยต้องพึ่งแม่พี่กอล์ฟอีก 555)

อาจจะม่ายค่อยได้เข้ามา up ไประยะหนึ่งนะคั๊บ อาจจะมีเข้ามาดูบ้าง (ถ้าพี่กอล์ฟยอมไปด้วย) แต่ที่แน่ๆงานนี้หลังจากที่ผมได้คุยกับพี่กอล์ฟ เริ่มมีหวังนิดๆคั๊บที่พี่กอล์ฟจะกลับมาเขียนเรื่องอีก แต่จะกลับมายังไง ตอนไหนนั้น ยางม่ายรู้คั๊บ

ส่วนเจ้ารอคอย ผมฝากไว้ที่โรงบาลสัตว์เลยคั๊บ ให้เพื่อนที่มันเรียนสัตวแพทย์ช่วยดูแล้วโทรถามข่าวเป็นระยะ ล่าสุดมันเริ่มทานอาหารได้เยอะขึ้นหน่อยแล้วคั๊บ คาดว่าจะดีขึ้นตามลำดับคั๊บ